آرزویـــــ مــــــن ...

ای آرزوی مــــــن

تو ان همان بخت منی کز دیار دور

پرپرزنان به کلبه ی من پر کشیده ای

بر بامم ای پرنده ی عرشی خوش آمدی

در کلبـــــــه ام بمــــــــــــــــــــان

ای آنکه همچو من

یک آشیان گرم محبت ندیده یی

بـــــــــا مــــــــــــــن بمــــــــــــــــــــان

که مـــــــــــن ...

یک عمـــــــــــر ، بی امیــــــــــــد

همراه هر نسیم

بگلزار عشق ها

در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم

می خواستم گلی که دهد بــــــــــــــــــــوی آرزو

امــــــــــــــــــــــا نیافتــــــم

شب های بس دراز

با دیدگان مــــــــــــــــات

بر مرکب خیال

نشستم امیدوار

دنبال یک ستاره

فضا را شکافتم

می خواستم ستاره ی امید خویش را

امــــــــــــــــــــــا نیافتــــــم

بس روز های تلخ

غمگین و نا مراد

همراه موج های خروشان و بـــــــــــــی امـــــــان

تا عمق بی کرانه ی دریا شتافتم

شاید بیابم آن گهری که می خواستم

امــــــــــــــــــــــا نیافتــــــم

گمگشته ای که در طلبش عمر من گذشت

اما کنون نشسته مرا روبرو

تـــــــــــــویــــــــــــــی

آنکس که بود همراه باد سحر

منـــــــــــــــــــــــــــم

و آن گل که داشت بوی خوش آرزو

تـــــــــــــویــــــــــــــی

دیگر شبان تیره نپویم در آسمان

تـــــــــــــــــو، ان ستاره ای که نشستی به دامانم

همراه موج

در دل دریا نمی روم

تک گوهرم تویی که شدی زیب گردنم

نوشین لبی که جان به تنم می دمد

تـــــــــــــویــــــــــــــی

عمر منی که تاب و توان داده ایی به من

با من بمان که روشنی بخت من ز تست

آری تویی که بخت جوان داده ایی به من