نیمه راه حجه الوداع،آغاز بیدارى چشم هاى زمینیان بود.آسمان،دربلندى ها،سکته اى ملیح کرد تا شعرشعورعلى،درسینه عاشقانش سروده شود.آن روز،نگاه محمد صلى الله علیه و آله،اشاره به جبروت کرد وآرامش على علیه السلام اشاره به
ملکوت.
خورشید وماه با محمد صلى الله علیه و آله،هر چه بالا مى
روى،بالاترمى بینى و این لیاقت، تنها شایسته على علیه السلام است که
درتسخیرقلب ملایک،سابقه اى دیرینه دارد.غدیر، آنجاست که شاخه هاى على علیه السلام و محمد صلى الله علیه و آله به اتصال پیوندى به نام فاطمه علیه االسلام اوج مى گیرد ودوازده میوه امامت ازشجره طیبه شان،به دامان عاشقان مى افتد.آنجا،دستان توحیدى رسول خدا صلى الله علیه و آله حجاب
هاى ظلمانى را کنارمى زند تا آنچه ازناگفته هاى رسالت باقى مانده
است،زمزمه کند.
مردم!بگویید به باد،به باران،به آفتاب و به آب که اینک
على علیه السلام،جانشین من است و درعبورروز و شب،ماه وخورشید،این چنین
جایگاه خود راعوض مى کنند تا تاریکى، رهروانشان را نبلعد.
اینک محمد صلى الله علیه و آله،دست را به سمت آسمان بالا مى برد تا على علیه السلام را به همگان نشان دهد.این،حسن ختام زیباى رسالت محمد صلى الله علیه
و آله است.
اینک،تنها وصى محمد صلى الله علیه و آله،برسکّوى
قلب ها،نشان افتخاروامامت را به سینه نورانى خویش مى آویزد تا عشق را دست
به دست بچرخانند وبه مقصد برسانند.
آن روز،آنچه در ذهن محمد صلى الله
علیه و آله مى گذشت،اتصال راه هاى زمین به آسمان بود واین بار،مسافران
را به جاده اى روبه آسمان هدایت کرد. مردم،جهازشتران راروى هم گذاشتند
ومحمد صلى الله علیه و آله با دستان على علیه السلام، آسمان رابراى همیشه به زمین پیوند داد واین گونه آموخت که براى رسیدن به معبود،چگونه دست نیاز بردامان على و آل او درازکنیم.
خجسته باد پیوند «نبوت» و «امامت» درنقطه اوجى به نام غدیرخم که غدیر، گره محکمى است براى رشته دیانت.