کودکی که عالمان زمان مقابلش زانو زدند

به گزارش قدس آنلاین، اگرچه ماه ذی القعده ماه شادی اهل بیت (ع) و مقارن با ولادت کریمه اهل بیت (ع) و حضرت رضا (ع) است اما با شهادت حضرت جوادالائمه (ع) به پایان می رسد. از این رو در این نوشتار به گوشه ای از کرامات امام جود و سخا (ع) در حوزه های مختلف اشاره می شود.
امام نهم شیعیان (ع) در سال 195 هجری در مدینه ولادت یافتند، نامشان محمد معروف به جواد و تقی (ع) است و القاب دیگری مانند رضی و متقی نیز دارند. مادر گرامیش سبیکه یا خیزران است که از زنان نیک روزگار بوده است. امام محمد تقی (ع) هنگام شهادت پدرشان امام رضا (ع) 8 سال بیشتر نداشتند و در اواخر ماه صفر سال 203 هجری مقام امامت به حضرت جوادالائمه (ع ) انتقال یافت.
با اینکه مناصب الهی وابسته به سن خاص نیست و خداوند پیامبرانی را در کودکی به منصب نبوت انتخاب کرده، مانند حضرت یحیی (ع) که قرآن می فرماید: "ما فرمان نبوت را در کودکی به او دادیم." امامت امام جواد (ع) و دارا بودن علم الهی وارث نبوی، نه تنها از طرف مخالفان مورد تردید جدی واقع شده بود، بلکه افراد عادی از شیعیان و برخی از بزرگان و علماء شیعه نیز در این مسئله گفتگو داشتند و در واقع، این مسئله به صورت یک معضل اعتقادی در آمده بود. به همین جهت، شیعیان اجتماعاتی تشکیل دادند و دیدارهایی با امام جواد (ع) به عمل آوردند و به منظور آزمایش و حصول اطمینان از اینکه او دارای علم امامت است، پرسش هایی را مطرح کردند و هنگامی که پاسخ های قاطع و روشن کننده دریافت کردند، مقام علمی آن حضرت (ع) را باور کردند و آرامش یافتند.
با مناظرات و پرسش ها از امام جواد (ع) نه تنها عظمت علمی آن حضرت (ع) نزد شیعیان به اثبات رسید، بلکه علماء مذاهب دیگر نیز این عظمت علمی را دریافتند و در مواردی بدان اعتراف کردند، از جمله ابن حجر هیثمی می نویسد: "مأمون او را به دامادی انتخاب کرد؛ زیرا با وجود کمی سن، از نظر علم و آگاهی و حلم، بر همه دانشمندان برتری داشت.."
همچنین، شبلنجی می گوید: "مأمون پیوسته شیفته او بود؛ زیرا با وجود کمی سن، فضل و علم و کمال خود را نشان داد و برهان [عظمت] خویش را آشکار ساخت."

تربیت شاگردراویان و شاگردان مکتب امام جواد (ع) قریب به صد و ده نفر بوده اند. 26 نفر از آنان مجموعاً 78 اثر نوشته اند که یکی از آنها علی بن مهزیار است با تألیف 35 اثر، دیگری محمد بن عبدالله بن مهران است که دارای هفت اثر است و سومی معاویه بن حکیم است با هفت اثر. و در حال حاضر، کلمات حضرت جواد (ع) با عنوان "مسند الامام الجواد علیه السلام" توسط شیخ عزیر الله عطاردی گردآوری شده است.
و از دیگر چهره های برجسته و درخشان از بین شاگردان و راویان آن حضرت، می توان از احمد بن محمد بن ابی نصر بزنطی، زکریا بن آدم، محمد بن اسماعیل بن بزیع، حسین بن سعید اهوازی، و احمد بن محمد بن خالد برقی که هر کدام در صحنه علمی و فقهی وزنه خاصی به شمار می رفتند، نام برد.
علاوه بر این، امام نهم (ع) برای خنثی ساختن تبلیغات شوم بنی عباس و ارائه اسلام راستین به مردم، نمایندگانی به مناطق مختلف گسیل می کردند. این نمایندگان، کارگزاران امام (ع) شمرده می شدند و در مراکزی چون اهواز، همدان، سیستان، بست، ری، بصره، واسط، بغداد، کوفه و قم زمینه اتحاد شیعیان و پیوند آن ها با معصوم (ع) را فراهم می آوردند.
امام (ع) همچنین به پیروانش اجازه می داد درون دستگاه حکومت نفوذ کنند و پست های حساس را در دست گیرند. "محمد بن اسماعیل بن بزیع" و "احمد بن حمزه قمی" از این فرصت بهره بردند و با رسیدن به موقعیت های ممتاز حکومتی در مسیر خدمت به دین و دین داران گام برداشتند.

امام جود و کرماز مشهورترین القب آن حضرت (ع)، "جواد" است که نشانگر خصلت سخاوت در وجود آن حضرت (ع) می باشد. آن رهبر فرزانه را به خاطر جود و عطای فراوانش به این نام خوانده اند که برگرفته از نام های زیبای پروردگار متعال است.
"محمد بن حدید کوفی" در این مورد می گوید: "به همراه عده ای از شیعیان برای زیارت و انجام مناسک حج به مکه رفتیم. هنگام برگشت راهزنان به ما حمله کرده و تمام دارایی هایمان را به غارت بردند. به زحمت خود را به مدینه رسانده و به منزل امام نهم (ع) رفتیم. وقتی به محضر ایشان مشرف شدم، بدون اینکه سخن و یا گزارشی از سفر و حوادث آن به زبان بیاورم، فرمودند: ای علی بن حدید! راهزنان در منطقه عَرْج به شما حمله کرده و تمام هستی تان را به یغما بردند و شما سیزده نفر بودید. آنگاه امام (ع) ما را یک به یک با نام خود و پدرانمان نام برد. گفتم: سرورم! به خدا قسم همین طور است که شما اشاره کردید.
سپس امام (ع) به خادمشان دستور داد به ما لباس هایی عطا کنند و مبالغ زیادی دینار بیاورند و تأکید فرمودند: اینها را میان خود و یاران تقسیم کن! که به مقدار آن چیزی است که از شما به غارت رفته. علی بن حدید بعد از نقل این همه لطف و احسان امام (ع) می گوید: من آن مبالغ اهدایی را میان دوستان و همسفرانم تقسیم کردم و همان طور که امام فرموده بود، دقیقاً به اندازه داراییهایمان بود که قبل از حمله راهزنان داشتیم".

پاسخ به شبهاتهمیشه در ذهن بشر پرسش هایی پیرامون معارف دینی، اعم از اصول و فلسفه احکام و تفسیر و... وجود داشته و دارد و باید همواره در جامعه، علماء متخصص و ورزیده برای پاسخگویی حضور داشته باشند و همان کاری را انجام دهند که تمام امامان (ع) ما بدون استثناء انجام داده اند؛ چنان که امام جواد علیه (ع) به شبهات زمان خویش که از طریق ملحدان، واقفیه، معتزله و... القاء می شد، جواب های روشنگرانه داده است.
مانند پاسخ به شبهة تصور کردن خداوند، که حضرت (ع) جواب می دهند: خداوند به وهم نیاید و قابل تحدید ذهنی و تصوری و عقلی نیست. و یا سؤال از اینکه آیا خدا شیء است؟ که می فرمایند: بله، ولی او را از حد تعطیل که اصلا قابل درک کلی نباشد و تشبیه که مانند چیزی باشد، خارج بدانید.

چگونگی شهادتروایت پس از آن که معتصم عباسی به خلافت رسید، برای به قتل رساندن ابوجعفر (ع) حیله ها و نقشه هایی می کشید. تا آن که به «اُمّ الفضل» دختر مأمون و همسر امام (ع) دستور داد آن حضرت (ع) را مسموم کرده و به شهادت برساند. او نیز دستور عموی خود معتصم عباسی را پذیرفت و معتصم و جعفر چون می دانستند امام علیه السلام انگور را بسیار دوست می دارد، با تدبیر، زهری را در «انگور رازقی» تزریق کرده و ام الفضل نوزده دانه از آن را به شوهر جوان و مظلوم خویش خورانید.
طبق معروف ترین روایات تاریخی، روز آخر ماه ذی قعده سال 220 هجری در بغداد، همانطور که آن حضرت (ع) به اسماعیل بن بَزیع صحابی خود و پدرشان (ع) فرموده بودند: "الفَرَجُ بَعْدَ الْمأْمُونِ بِثَلاثینَ شَهْراً؛ گشایش، سی ماه بعد از مأمون خواهد بود"، 30 ماه پس از درگذشت مأمون، به شهادت رسیدند.
انتهای خبر/